Leczenie tików nerwowych

Tiki to jedna z tych przypadłości, która nie zagraża naszemu zdrowiu w ogólnym wymiarze, wpływa jednak na obniżenie komfortu życia, a także utrudnia funkcjonowanie w społeczeństwie czy wykonywanie podstawowych obowiązków.

jąkanie

 Tiki ruchowe definiuje się je jako niemożliwe do kontrolowania skurcze mięśni (pojedynczych bądź całych ich grup), o nawracającym charakterze. Innym rodzajem tego natręctwa są tiki wokalne, mogące przybierać formę zwerbalizowaną (często również wulgarną w treści), jak i stanowić odgłosy bądź chrząknięcia nie przypominające ludzkiej mowy.

Kto jest najbardziej narażony i kiedy następuje atak?

  • Tiki obu rodzajów częściej występują u mężczyzn. W zależności od osoby, a także uwarunkowań zewnętrznych atak przypadłości może mieć mniejsze bądź większe nasilenie, długość trwania oraz częstotliwość. Tiki wokalne jak i ruchowe można podzielić na proste i złożone, a także przewlekłe i przemijające z czasem. Niezależnie od typu przypadłości należy pamiętać, iż jest ona uleczalna. Powody występowania tików są złożone, zatem również terapia powinna postępować kompleksowo. Tiki mogą się pojawić w wyniku zaburzeń w przewodzeniu neuronów, brakiem odpowiedniej ilości noradrenaliny oraz serotoniny we krwi, zbyt aktywnej pracy układu dopaminergicznego, niedoboru witaminy B6 i magnezu w organizmie. Jedną z przyczyn stanowią także urazy fizyczne, oraz psychiczne traumy.

  • Tiki nerwowe mogą wystąpić w każdej sytuacji w toku naszego życia. Nie sposób takiego ataku powstrzymać, co sprawia, że osoby dotknięte przypadłością często popadają w społeczną izolację (często z własnego wyboru). Wszelkie próby zatrzymania mimowolnych ruchów czy wydawanych dźwięków sprawiają, że atak przybiera jeszcze intensywniejszą postać. Przed pojawieniem się tiku chory odczuwa napięcie, lęk, niepokój czy rozdrażnienie.

Diagnostyka, terapia, zapobieganie nawrotom.

Wbrew pozorom, postawienie diagnozy w przypadku choroby tikowej może nastręczać pewnych trudności. Pacjenci z reguły wstydzą się tej przypadłości, tymczasem by móc rozpocząć terapię, lekarz neurolog musi przeprowadzić wywiad zarówno z chorym, jak i jego najbliższymi. Jeśli okaże się, że tiki mają duże nasilenie i znacząco utrudniają funkcjonowanie, specjalista może też zlecić dodatkowe badania - tym razem w laboratorium. W wyniku analizy wyników wdrożona może być terapia. Na ogół sprowadza się ona do farmakoterapii połączonej z psychoterapią. Wśród leków stosowanych w takich przypadkach można wymienić: neuroleptyki (a więc leki stosowane m.in. w psychozach oraz innych zaburzeniach psychicznych), leki usuwające nadmiar dopaminy, specyfiki blokujące kanał wapniowy, toksynę botulinową (w formie iniekcji), antydepresanty.

Jeśli zaburzenia zostaną zaleczone, bądź też zmniejszą intensywność i częstotliwość występowania, warto pamiętać, by unikać tzw. czynników ryzyka. Do wyzwalających bądź nasilających tiki nerwowe komponentów można zaliczyć: brak wystarczającej ilości snu, przemęczenie, odczuwanie silnych emocji (zarówno pozytywnych, jak i negatywnych), przepracowanie, zbyt częste granie w gry komputerowe, stosowanie pewnych środków chemicznych (pozornie bezpiecznych), a także nieodpowiednią dietę, dostarczającą zbyt dużej ilości kofeiny oraz laktozy.

Więcej o leczeniu jąkania.