Psychoterapia Ericksonowska

Poza szkołami psychoterapeutycznymi wymienionymi powyżej istnieją również inne, rozwijające się współcześnie podejścia, których jednakże nie można jednoznacznie zaklasyfikować do jednego z czterech nurtów głównych. Wśród nich duże zainteresowanie wzbudza psychoterapia M. Ericksona. Swoje podejście, oparł on na założeniu, że ludzie mają w sobie naturalną zdolność do przezwyciężania trudności i rozwiązywania własnych problemów.

Psychoterapia Ericksonowska zamiast, jak inne, koncentrować się na dolegliwościach pacjenta i przyczynach jego problemów, ma ukazywać i rozwijać pozytywne strony pacjenta oraz jego potencjalne siły i możliwości. Główne zadanie psychoterapeuty sprowadza się, więc do identyfikowania tych potencjalnych zasobów ukrytych w człowieku i wykorzystania ich tak, by w konsekwencji uzyskać upragnione przez niego zmiany. W stosunku do pacjenta, który oprócz pragnienia zmiany wykazywał również lęk przed nią, Erickson proponował zastosować takie techniki, jak metafory, czy tak zwane przepisywanie symptomów.

Szczególną uwagę Erickson przywiązywał również do transów hipnotycznych. Uważał, że hipnoza jest jednym ze sposobów wchodzenia w międzyludzkie interakcje. Umożliwia ona zarówno doświadczenie bliskiego związku z druga osobą, jak i refleksję oraz poszukiwanie rozwiązań przeżywanych trudności w specyficznych warunkach, zapewniających bezpieczeństwo i oparcie w sugestiach terapeuty.

Najważniejszym aspektem tego podejścia jest nastawianie pacjenta na przyszłość. Skoncentrowanie się na celach, dążeniach i możliwościach, a nie na tym, co było kiedyś.